به آن جز در موارد نادرى اشاره به معاد و رستاخيز نشده است ، به نظر مىرسد كه بيشتر به خاطر تحريف يهود و دنياپرستانى بوده كه مايل بوده‌اند درباره قيامت كمتر سخن بگويند و كمتر سخن بشنوند . البته در توراتهاى كنونى اشارات مختصرى به مساله قيامت شده است ، ولى به اندازه اى كم است كه بعضى مىخواهند بگويند يهود ، اصولا به رستاخيز معتقد نيست ولى اين سخن به مبالغه شبيه تر است تا به يك واقعيت . ضمنا بايد توجه داشت همانطور كه در جلد اول تفسير نمونه ( صفحه 156 ) خاطر نشان ساختيم : منظور از ملاقات پروردگار كه در آيات قرآن آمده ، ملاقات حسى و رؤيت با چشم نيست ، بلكه يك نوع شهود باطنى و ملاقات روحانى است كه بر اثر تكامل انسان در رستاخيز صورت مىگيرد ، و يا مشاهده پاداشها و كيفرهاى او در جهان ديگر است . در آيه بعد ، اشاره به نزول قرآن و تعليمات آن كرده و بحث آيه گذشته را تكميل مىنمايد و مىگويد : « اين كتابى است كه ما نازل كرده‌ايم ، كتابى است با عظمت و پر بركت و سرچشمه انواع خيرات و نيكيها » ( * ( وَهذا كِتابٌ أَنْزَلْناه مُبارَكٌ ) * ) و « چون چنين است به طور كامل از آن پيروى كنيد ، و پرهيزگارى پيشه نمائيد و از مخالفت با آن بپرهيزيد شايد مشمول رحمت خدا گرديد » ( * ( فَاتَّبِعُوه وَاتَّقُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ) * ) در آيه بعد ، تمام راههاى فرار و بهانه جوئيها را به روى مشركان بسته ، نخست به آنها مىگويد : « ما اين كتاب آسمانى را با اين امتيازات نازل كرديم تا نگوئيد كه تنها بر دو طايفه پيشين ( يهود و نصارى ) كتاب آسمانى نازل شده ، و